Zodra ‘B’ zich begint af te tekenen, gaat de organisatie een nieuwe fase in: de integratie van nieuwe manieren van denken en gedragen, oftewel het creëren van gewoontes en routines. Het harde werk in deze fase wordt structureel onderschat. Waarom? Omdat we nog te vaak mechanistisch denken – alsof je verandering kunt vastzetten met een paar bouten en moeren – én omdat deze fase een ander type leiderschap vergt dan de pioniersfase. Niet zozeer visionairs of creatieve baanbrekers, maar mensen die gestructureerd, planmatig en harmoniegericht te werk gaan. Dankzij hen nestelt verandering zich – net zoals een spier sterker wordt door herhaling. Wij spreken daarom liever van spiergeheugen trainen: manieren waardoor nieuwe werkwijzen en gedrag automatismen en onderdelen worden van het systeem. Zoals een sporter of musicus eindeloos oefent tot een beweging vanzelf gaat, zo moet een organisatie nieuw gedrag herhalen tot het de natuurlijke manier van werken wordt. Dat begint al op dag 1. Hoe eerder nieuwe werkwijzen worden vertaald naar gedrag, hoe sneller ze inslijten.